shutterstock 186527588 1

Waarom is het voor veel mensen toch zo lastig om in actie te komen, vraag ik me af.
Wat weerhoud mij dan om gewoon te gaan doen wat ik wil?


Ik vind sommige dingen spannend. Bijvoorbeeld alleen uit gaan. Allerlei doemscenario’s spoken dan door mijn hoofd; dan zijn er vast geen leuke mensen, weet ik vast niets te zeggen, is iedereen vast veel jonger enz.... Het gevolg is dat ik dan niet ga.
Soms laat ik het dus van een ander af hangen of ik een mooie tijd heb. Herken jij die valkuil?

 

Ik had het in december nog; Ik had de mogelijkheid om bij een optreden te zijn van een tributeband die “Dark site of the moon” van Pink Floyd zou spelen. Ik ben uiteindelijk niet gegaan omdat ik niemand kon vinden om mee te gaan. En dat terwijl ik het zulke fantastische muziek vind.


Afgelopen week een soort van deja vu; een goede gelegenheidsformatie zou werk van Joe Cocker spelen. Ik vind dat heerlijke muziek en ging actief aan het bellen en mailen, berichtje op FaceBook enz..., om iemand te vinden om mee te gaan. Maar ja..... je voelt hem al. Niemand had tijd of zin.
Ik had een keuze; accepteren dat er niemand meeging en dus zelf ook niet gaan of alleen gaan.
Maar nu besef ik dat ik een keuze heb. Alleen gaan of niet gaan. Ik heb al veel eerder ontdekt dat alleen, al-in-een is. Ik breng zelf alles mee om er een super avond van te maken. De keuze maak ik deze keer snel. Ik zou me dit niet weer door de neus laten boren. Ik bestel een ticket en heb er enorm veel zin in. Alleen of niet, het maakt niet meer uit.

 

Een superavond was het; goeie muziekanten, fantastische sfeer en.... uiteindelijk nog twee lieve vrienden mee. Terwijl ik dit schrijf zit ik nog na te genieten.
En ja, ik ben apetrots op mezelf. Gewoon DOEN levert zoveel moois op.
Vier het leven!
ineke